تغییرات هیئت مدیره استقلال؛ از تقدیرهای مبهم تا نگرانی‌ها برای آینده
مراسم معارفه اعضای جدید هیئت‌مدیره باشگاه استقلال امروز برگزار شد و ضمن قدردانی از زحمات و خدمات علی نظری جویباری، محمودرضا بابایی، مجتبی فریدونی و حسین علوی‌مقدم -اعضای پیشین هیئت‌مدیره منهای تاجرنیا، مصطفی متدین، حسین حسین‌زاده و سعید صادق‌پور به عنوان اعضای جدید هیئت مدیره معارفه شدند.
اینکه در پایان دوره خدمت یک مدیر مراسمی گرفته و از زحمات او تقدیر کنند، کار قشنگی است اما کار قشنگ وقتی معنی پیدا می‌کند که شما کار اصلی و مهمتر را انجام داده باشید. درست مثل آشپزی؛ سلیقه و دورچین بشقاب ها در سرو غذا وقتی نمره دارد که خود غذا خوشمزه یا لااقل قابل خوردن باشد.
در همه دنیا و همه تخصص ها، موقع تغییرات مدیریتی، کارنامه کاری مدیر رفته را منتشر می‌کنند تا تمام مردم بدانند ایشان چه خدماتی کرده که بابتش از او تشکر و تقدیر می‌شود. از ان طرف، سوابق مدیر تازه وارد را نیز به همراه وظایف و آن چه قرار است انجام دهد، را نیز منتشر می‌کنند تا همه بدانند ایشان برای چه آمده و چه توانایی دارد.
با توجه به روش مدیریت در فوتبال ما -که از تمام کارهای خوب و درست مدیریتی، فقط ظاهرش را برداشته و تقلید می‌کنیم و دیگر کسی به باطن ماجرا کاری ندارد.- کسی انتظاری از مدیران سنتی نداشته و ندارد اما مدیر ارشد آبی ها همواره ادعای کار علمی و مدیریت مدرن داشته و دارد. طبعاً استقلالی‌ها از ایشان توقع داشتند، مدرن بودن که فقط به توئیت زدن و استفاده از تکنولوژی نیست.
استقلالی ها چنین نکرده و نمی‌کنند، اما رسانه‌ها و هواداران میلیونی این باشگاه بزرگ کار خودشان را می‌کنند. نگاه کنید به اسامی مدیرانی که در ظاهر از این باشگاه رفته‌اند؛ چرا می‌گوییم در ظاهر؟! چون برخی از آنها تا قبل از حضور در این سمت و این جایگاه، از پشت پرده هم تاثیر زیادی روی تصمیمات مدیریتی استقلال داشتند و نباید تصور کنید بلند شدن آنها از روی یک صندلی، باعث قطع تاثیرگذاری ایشان خواهد شد.
از جمع آنها که رفته‌اند، علی نظری جویباری به عنوان مدیرعامل -که اتفاقاً تمام سطوح کاری در باشگاه استقلال را تجربه داشت- با امضاهایی که پای قرارداد بازیکنان خارجی انداخت، نامش را در تاریخ باشگاه استقلال ثبت کرده است. حالا حالاها هر مدیری که بیاید و برود، درگیر پیامدهای مدیریت ایشان است و هواداران و رسانه ها نیز همواره حضورشان را حس خواهند کرد.
محمود بابایی هم که به لطف امیر قلعه نویی با لقب بچه در فوتبال ایران جاودانه شد. کسی که در تمام این دو دهه نامش در حواشی بسیار مهم پشت پرده در باشگاه استقلال -و حتی تیم و عرصه ملی- به چشم خورده و قرار نیست حالا که در حول و حوش ۴۰ سالگی با تجربه هم شده، خانه نشین شود. اصلاً همین که ایشان از پشت پرده بیرون آمد و روی این صندلی نشست، عجیب بود و حالا دوباره به جایگاه قبلی برمی‌گردد.
آقای فریدونی هم که عند الورود، تعریف ادبیات، مدیریت و حاشیه‌سازی را در فوتبال ایران عوض کرد. بده بستان علنی ایشان با علی تاجرنیا در تلویزیون و رسانه‌های مختلف، ساز و کار مدیریت در باشگاه داری را از اساس تغییر داد و البته که ادبیات ایشان نیز تا همین اواخر و درگیری حجت کریمی و علی خطیر -به عنوان دو مدیرعامل سابق استقلال و اعضای فعلی هیئت رئیسه فدراسیون فوتبال- عجیب‌ترین و غیرعادی‌ترین نمونه در مدیریت فوتبال ایران بود.
کاش باشگاه استقلال بگوید بابت کدام زحمات از این بزرگواران تقدیر کرده و از آن مهمتر؛ از تجربه حضور این عزیزان، چه درسی گرفته که سرلوحه نفرات تازه وارد به هیئت مدیره خواهد بود؟ اگر رزومه آنها منتشر شود، لااقل مدیران تازه وارد می‌دانند چه کارهایی را نباید انجام دهند. مدیرانی که ویژگی های مشترک آنها از همین شروع، باعث نگرانی فوتبال دوستان است؛ از مرجع انتخاب آنها -که نفرات قبلی را انتخاب و نمونه کارش را این دو سال دیدیم تا ناشناس بودن و بی‌ربط بودن به فوتبال که مشخص می‌کند اساساً برای چه انتخاب شده‌اند.
